December!

Het is alweer December...



Het Jarig Jetje

Afgelopen weekend in Eerbeek geweest om ma's 82-ste verjaardag te vieren. Heel gezellig en met heuse sneeuw.



De wandeling op zondag met Anke, Paul en Deborah



In het huisje, met Anke

Even de batterijen opladen, lekkere boswandelingen, de natuur opgesnoven- al resulteerde dat wel meteen in een ziekmelding vandaag: ik heb keelpijn ( stemloos ) en een grieperig gevoel. ( Vast een overdosis gezonde lucht :-) ). De afgelopen tijd sowieso nogal aan het kwakkelen met mijn gezondheid, weliswaar niets ernstigs, maar te vaak te moe en af en toe een infectie.

Daarbij is er natuurlijk ook wel enige stress, nu ik hard op zoek ben naar een nieuwe baan ivm mijn aankomende ontslag (wegens reorganisatie bij Het Parool) en ik de ene afwijzing na de ander krijg. Ik heb nog 2 maanden om iets anders te vinden voordat het echt penibel wordt, en ja, de klok tikt door. Aan de andere kant is er ook het vertrouwen dat er vast en zeker weer iets goeds en moois op mijn pad komt: daar ben ik van overtuigd. In welke vorm is nog niet duidelijk, maar dat merken we snel genoeg.

Inmiddels is Sterre gewend op haar nieuwe school en ze komt met goede cijfers thuis. Ze is echt groot aan het worden: veel met haar vriendinnen in de weer en ook weer heel veel nieuwe meiden sinds het nieuwe schooljaar. Enne heeft zich, getuige zijn rapport, nog niet zo hard ingespand, maar dat herken ik wel van vroeger: zo na de Kerst is het vroeg genoeg om te gaan werken...

Nou, de feestdagen staan weer voor de deur: Sinterklaas rijdt waarschijnlijk stiekem ons huisje voorbij, maar de verjaardagen van Enne en Sterre laat ik zeker niet ongemerkt voorbijgaan...

Bredevoort

Op de een of andere manier werd het tijd voor een terugkeer naar mijn wortels- had het eigenlijk al gewild toen de kinderen nog jonger waren, maar nu kwam het er dan eindelijk van: terug naar Bredevoort, naar de Gondelvaart. Hét evenement van het jaar voor de Bredevoorders, waar hele groepen mensen heel lang knutselen aan een eigen, verlichte gondel, en dan eenmaal per jaar ( of liever 4x, want 2 weekeinden 2 dagen) een optocht houden op de Grote Gracht. Het idee is schitterend, waarom zouden andere plaatsen dit niet ook doen? Amsterdam bijvoorbeeld, tijdens Sail??

Nu ja, zo gezegd, zo gedaan. Kosten noch moeite, noch files gespaard en vrijdagmiddag afgezakt naar de Achterhoek.Ik ken er eigenlijk niemand meer: des te vreemder het gevoel als mensen jou daar wél kennen. Maar ja, dat is inherent aan de status van domineesdochter zijn.Het was prachtig weer, en het was een jubileum. 40 jaar Gondelvaart.En een herdenkingsboek waarin pa ook nog genoemd wordt als initiator van het opnieuw leven inblazen van dit plaatselijke vermaak in 1968.




Het viel zeker niet tegen: daar was ik bang voor, omdat mijn herinnering aan de Gondelvaart dateerde van omstreeks 1979. Tegelijkertijd ook een kamer geboekt in Pension Bertram, een Middeleeuwse Herberg in het centrum van het piepkleine stadje.
Het volksfeest ging tot diep in de nacht door: na de Gondels een spetterende vuurwerkshow en daarna 'Gein op het Plein'. Een tent voor de drank en een tent/podium voor de zanger. Vast nog leuker dan wat er thuis om de hoek plaatsvond tijdens de opening van de Uitmarkt!

Overigens bevind ik mij als bewonderaar van de Gondelvaart in goed gezelschap: Gerrit Komrij dichtte er over in het gedicht ' Het Mirakel van Bredevoort', waaruit de volgende zinnen:

Er schijnt iets aan de hand in Bredevoort.
Er was die avond alles. Door een gracht
voer, staande in een gondel, Parsifal.
Geen dag sindsdien dat ik niet aan hem dacht.
- ‘Het groen, de engel en het tranendal’.





Ja, ja, echt Achterhoeks!





Meneer de Uil met bewegende ogen, want: Oogjes dicht en snaveltjes toe...






Deze was ook prachtig: Langnek uit de Efteling. Gemaakt door heel jonge jongens ( een jaar of 12 ) Geweldig toch?

Van het vuurwerk geen foto's: want natuurlijk zijn altijd op dit soort fotomomenten de batterijen op :-(

De volgende ochtend nog een wandelingetje gemaakt door het dorp, mijn geboortehuis vastgelegd: de pastorie aan de Koppelstraat 40. De foto's zijn wat overbelicht door het prachtige weer: het maakt de herinnering alleen nog maar zonniger!








Het standbeeld op 't Zand van Hendrikje Stoffels, de tweede ( maar niet-officiele ) vrouw van Rembrant van Rijn.

Verslag Amerika- NYC, Monticello & Nashville

Weer veilig thuis. Zelfs al weer aan het werk. De tijd is omgevlogen, achteraf, maar terwijl we er waren gebeurde er zoveel dat het heel lang leek, en daardoor ook precies lang genoeg.
De reis begon minder goed. De avond voordat we zouden vertrekken kwam ik er door stom toeval achter dat Sterre een eigen paspoort nodig had om de VS in te komen. Dit wist ik niet en zij stond bij mij ingeschreven, dus paniek alom. Schiphol gebeld, die meldde dat ik een 'ernstig probleem' had. Een nooddocument zou alleen worden afgegeven bij een zeer dringende reden, en vakantie viel daar hoegenaamd niet onder. Slecht geslapen en de volgende ochtend zo vroeg mogelijk naar het Stadsdeelkantoor voor een spoedaanvraag. Allersnelst zou 24 uur zijn, dus evenzogoed te laat. Maar een zeer vriendelijk en behulpzame dame ( ik heb ze daar absoluut anders meegemaakt! ) maakte de aanvraag in orde, samen met allerlei andere papieren, zoals uitreksel en aantekening van alleenstaand ouderschap en gaf dat in een verzegelde envelop mee. Hiermee zou ik me bij de marechaussee moeten melden op Schiphol, in de hoop op toch een noodpaspoort. Halsoverkop vertrokken we naar Schiphol, niet wetende hoelang zo'n aanvraag zou duren, met in ons achterhoofd de gedachte dat we net zo goed onverrichter zake terug zouden kunnen zijn die middag. Maar de goden waren ons goed gezind. Een eveneens zeer vriendelijke dame, I. Smit, gaf ons bij de marechaussee een noodpaspoort en daar bleek ook dat ik niet de enige was die niet op de hoogte was van deze regel: er stonden meerdere gezinnen, die zelfs al binnen een uur zouden vliegen, en van deze stommeriken was ik dus weer het best voorbereid met mijn verzegelde envelop. Nog geen kwartier later overhandigde ze me het noodpaspoort en viel de loden last van me af. We zouden gaan!
In Londen volgde de tussenstop, waar we een memorabele pizza aten, die er tijdens de vlucht van Londen naar NY helemaal weer uit kwam, en hoe! Ik heb zes zakjes volgespuugd, in m'n broek gepiest en voelde me doodongelukkig. Vanaf hier kon het alleen maar beter gaan...jammer dat je in zo'n vliegtuig geen kant op kunt. Had ook vreselijk medelijden met mijn buurvrouw, een aardige Belgische, die vreselijk last moet hebben gehad van de stank die ik verspreidde. En als je dan denkt: 'Zijn we er bijna?' en het blijkt nog 3 uur te duren, dan is dat wel pittig. Maar goed, er kwam een einde aan de ellende en op JFK namen we een taxi naar ons hotel. Een ware dodemansrit, waar ik, raar genoeg, van op knapte, maar waar Enne weer heel ongelukkig van werd....
En zo kwamen rond 23.00 aan bij hotel Alexander.



Onder de douche gesprongen, schoon het bed in en de volgende dag waren we klaar voor de stad: Shoppen met Sterre bij Macy's, ongelooflijk groot en met nog heel ouderwetse, mooie houten roltrappen.





Vrijdag een toeristische dag met een boottocht met de Circle Line rondom Manhattan: uiteraard het Vrijheidsbeeld



en de tijdelijke kunstprojekten, watervallen in de Hudson River. Verder natuurlijk de prachtige skyline, ondanks de ontbrekende torens van WTC. Veel verhalen over Nine-Eleven bij de toeristische attracties- indrukwekkend om het te zien en je voor te stellen, nu je er zo dichtbij staat. Dat nog zoveel wél overeind gebleven is, mag ook een wonder heten...



Zaterdag nog met een bus langs alle bezienswaardigheden en een wandeling in Central Park. Het was erg warm en niet meer zo vochtig als de vorige 2 dagen. Veel gelopen, veel gezien. Afwisselend maaltijdsalade's uit de supermarkt en Wraps bij een Joods restaurant gegeten. Hotel was eenvoudig, maar goed genoeg. Upper Westside, W 94 St. Metro was vlakbij, dus we waren zo waar we wezen wilden... Zeer aardige, behulpzame mensen achter de balie, dus top genoeg voor ons.

Zondagochtend vroeg weer naar JFK, voor de vlucht naar Nashville. Kregen we geen seats, het vliegtuig was overbooked. Dus 2,5 uur later vertrek, maar wel een check van Delta met $600,- rijker. Zo snel verdien ik het zelfs bij het Parool niet :-)
In Nashville een auto gehuurd en direct door naar Monticello, KY, waar Pat en Barry een prachtig huis hebben gebouwd aan Lake View Drive, zeer afgelegen & buiten het stadje, maar met een werkelijk fabuleus uitzicht.



En een indruk van het huis op de berg:



We hebben het daar heerlijk gehad, veel met de boot op het meer, Enne en Sterre op de waterski's, dagjes uit, een lekker lui leven dus met veel fun & sun. Op 4 juli naar het park, waar echte tractor pulling races gehouden werden. Oorverdovende herrie, maar wel gaaf om eens van heel dichtbij mee te maken. Echte amerikaanse rauwdauwers, dat was wel duidelijk. Wel jammer dat dit gebied van Kentucky droogligt v.w.b. alcohol. Het is verboden alcohol te verkopen, dus alleen in huiselijke kring is er iets, dat dan gekocht moet worden in Lexington, 70 mile verderop. Maar ook wel goed, even geen wijn. Gewoon op tijd naar bed en fris en vrolijk er weer uit!!

Hier Sterre op de ski's:



En Enne natuurlijk ook:



Op woensdagochtend terug per auto naar Nashville. Vreselijke slag- en stortregen. Moest tot twee keer toe stoppen omdat ik werkelijk niets meer zag. Maar na een uurtje of 3 doemde Nashville weer op en na wat zoeken vonden we ons motel, dat overigens slechts $50,- per nacht was voor ons drietjes. Daarna serieus shoppen in Opry Mills Mall en de volgende dag een tocht door de stad. Vriendelijk, kleinschalig en inderdaad zeer veel cafés met live-muziek. Niet voor niets Music City USA. Jammer dat we er niet in konden ( kinderen onder 21 geen toegang! ) maar toch heel leuk om de sfeer te hebben geproefd.



...en stapelverliefd geworden op een paar rode westernlaarzen van struisvogelleer. Gepast en ze zaten heerlijk. Maar ja, zelfs met deze dollarkoers waren ze nog een beetje té duur. Ben vast en zeker in een vorig leven cowboy geweest! Droom er nog wel van, dus wie weet, ooit terug naar Trail West op Broadstreet in Nashville...

En toen vrijdag weer terug. Een lange, lange reis, met veel hangen en wachten op vliegvelden. 2 uur op de startbaan van JFK, aansluiting in Londen gemist- je weet wel, dat soort ellende. Maar zeer voldaan & veilig weer thuis, met weer een enorme ervaring rijker. Wat is reizen toch goed!!

Het aftellen is begonnen....

Nog 5 nachtjes slapen en dan is het zover....ons reisje naar de VS. Via Heathrow naar JFK. 4 nachten in the Big Apple en dan door naar Nashville of met een huurauto richting Monticello, KY, te rijden. Benieuwd hoe Lake Cumberland er bij ligt, en of het Enne & Sterre (weer) lukt te waterskien. Heel spannend toch weer. Al weer 6 jaar geleden dat we er voor het laatst waren. Toen in een spacy state of mind omdat de wereld toen geheel roze was. ( wat verliefdheid met een mens kan doen ). Nu niet meer roze, maar worstel af en toe nog wel met lichte stuiptrekkingen betreffende deze dame. Zeker rondom deze tijd: vandaag precies 3 jaar geleden dat we voor het laatst....
In de tussentijd geen andere minnaars of minnaressen meer voorbij gekomen, dus celibatair kun je mijn leven nu wel noemen.
Hoe dan ook: erg veel zin... Sterre heeft maandag nog de afsluitende musical van groep 8, Enne heeft 't weer geflikt: randje kantje over met een 4 en een 5. Laat die vakantie dus maar komen, we zijn er allemaal erg aan toe!!

Uit de dip

Eindelijk een aantal prachtige dagen gehad, zo begin Mei. De afgelopen maanden niet echt doorleefd, meer vooral overleefd. Baan was te zwaar in combinatie met het huiselijke leven. Lag wakker en ik werd er steeds minder gezellig van. Dus nu bezig met mijn laatste week in de hoedanigheid van supervisor.
Wél leuk: vanaf volgende week 1 dag redactiesecretariaat: toch weer nieuwe kansen en uitdagingen, nieuwe collega's die ik (beter) ga leren kennen en verder gewoon weer aan de telefoon op mijn eigen afdeling. Maar geen avonddiensten meer, niet meer overwerken, geen ballast op mijn schouders. Lijkt me prima.
Financieel gaat het sowieso voor de wind: zowel vakantiegeld als behoorlijk wat geld terug van de fiscus...het ziet er nu rooskleurig uit: ik had 1,5 jaar geleden ook niet kunnen verzinnen dat er een leven bestaat zonder schuld, dubbeltjes omkeren en rood staan.




De vakantie nadert met rasse schreden.We hebben er zin in: New York en Monticello, Kentucky. De vluchten zijn geboekt, het hotel gereserveerd...gaat allemaal top worden!
Sterre druk in de weer met de musical, uitvoering op de avond voor we vertrekken, 24 juni. Enne ook bezig met de laatste loodjes om toch weer over te kunnen gaan.

Het sociale leven is er flink bij in geschoten, maar dat ga ik binnenkort allemaal weer inhalen. Zelfs de feestmaanden april en mei zijn een beetje anders gelopen dan normaal: veel feestjes gemist. Wel zelf nog een geslaagde borrel gegeven voor mijn eigen verjaardag, ook al weer even geleden. En nu sparen voor een groots feest voor mijn 40ste!

James Taylor in HMH

Gisterenavond met volle teugen genoten van James Taylor in de Heineken Music Hall. Ik was alleen gegaan, want ik kon, toen het al uitverkocht bleek te zijn, enkel nog een single kaartje scoren. Maar dat was ook wel goed. Uiteindelijk hoort James bij mijn jaar in Nashua ( '87-'88 ), en dat was een jaar van alenig groot groeien. ( Overigens daar toen ook zijn broer Livingston in concert gezien ). De stem om bij weg te smelten, ontroerend het - weliswaar overbekende, maar toch prachtige - 'You've got a friend'. Maar net zo mooi en goed het 'Shower the people' (.. you love with love, show them the way that you feel, things are gonna be just fine, if you only will.. )
Hij is net 60 geworden, maar het was hem niet aan te zien, rockte nog volop bij 'Steamroller'.Ik ben al sinds eind jaren tachtig dol op zijn muziek, maar de gemiddelde leeftijd van het publiek lag nog net iets hoger- hij brak natuurlijk ook al eind jaren 60 door. Het viel me op dat heel veel mensen die ik erover vertelde hem niet kennen, maar dat is kennelijk het levende bewijs dat ik echt ouder word! En dan is het, volgens het liedje 'Secret of Life' de kunst om te genieten van het verstrijken van de tijd...met de prachtige zin " Try not to try too hard ". ( zie filmpje )

">

Nog enigszins van mijn sokken geblazen door James, ging ik door naar Hotel de Goudfazant in een waanzinnig afgelegen gebied in Noord ( zeker om 23.00 's avonds ), voor het Paroolfeest. Dit was het vijfde feest cq borrel bij het Parool in 8 dagen tijd, dus als ik het nog niet aan mijn lever had, dan wordt dat bij deze onvermijdelijk! Terugkerend thema bij de borrels is de stand van zaken rondom mijn baan, maar daarover tot op heden niets officieel bekend...
Lekker gedanst, was OK, de band Mombassa speelde goed en enthousiast, maar de overgang was misschien toch nét iets te groot. Kwam niet helemaal in 'the groove', al heb ik daarvoor zeker mijn best gedaan. Om 3 uur lag ik weer in mijn mandje ( om maar eens een Tjeerd-uitdrukking te gebruiken, de enige trouwe lezer die regelmatig op hilarische wijze op dit blog reageert: Tjeerd ik mis je en hou van je!!..en je weet, ik sta zeker open voor tips over hoe ik mezelf minder belachelijk maak, maar ja, zelfspot is ook wat waard! )- en nu vandaag een pyjamadag. Sterre's laatste wassen draaien ed want die gaat morgen voor een week op kamp naar Bladel, de geweldige groep 8-ervaring!

Maart roert zijn staart

Na maanden van binnen zitten en weinig bijzonders, is langzaamaan de lente weer in zicht. Afgelopen vrijdag naar het Achthoek Atlantisfeest in loods 6, sinds eeuwen ( voor mijn gevoel ) weer eens gedanst, al was het maar van korte duur, omdat de muziekkeuze nou niet bepaald de mijne was. Hoe dan ook, toch leuk.



Hier in mijn 'outfit'. Een duikbril voldeed prima

Sterre heeft de uitslag van de CITO toets, die erg tegenviel, zowel voor haar als voor de meester en juf. Uiteindelijk is toch het schooladvies bepalend, dus blijft er wel Havo staan. Het klinkt alsof er ook op het IJburgcollege geloot moet gaan worden, dus het blijft spannend. Sterre heeft nog niet echt een idee van wat dan de
2e keuze zou zijn.

Op baan gebied ook spannend: Tanja is er a.s. donderdag voor het laatst. Vertrekt naar PCM en laat dus een vacature achter die opgevuld moet worden. Heb lang getwijfeld of ik het überhaupt zou willen, maar heb toch gereageerd.Flinke uitdaging in elk geval, dat is zeker.Ben heel benieuwd wat er uit gaat komen, wat en hoe. Ik moet nog even geduld hebben, het zal waarschijnlijk pas begin april duidelijk worden.

Rondgang langs scholen

Met Sterre op scholenjacht. Hoewel zij aanvakelijk al een voorkeur leek te hebben voor het IJburg College, moest ze tot afgelopen dinsdag wachten om er echt heen te kunnen. Daarvoor waren de OSB, het Geert Groote, het Spinoza, en het Berlage de revue al gepasseerd. Het lijkt of de keuze nu moeilijker is. Bij Enne heb ik me er niet zo mee bezig gehouden, die heeft vrij snel zelf gekozen. Sterre is ook achteraf wel het meest gecharmeerd van het IJburg College, maar kan zich er nog niet zoveel bij voorstellen, in de zin van dat ze er echt heen zal gaan. Omdat het weinig schools aandoet is het wel heel vernieuwend, maar daardoor ook héél anders. Overigens wel weer helemaal in de lijn met Anak en de Achthoek, vind ik.

http://www.ijburgcollege.nl

Nu ja, we hebben nog even te gaan. Eerst deze week de CITO toets...



Het is prachtig weer vandaag. Lekker naar de Noordermarkt en genieten van het lente-gevoel!