De reis begon minder goed. De avond voordat we zouden vertrekken kwam ik er door stom toeval achter dat Sterre een eigen paspoort nodig had om de VS in te komen. Dit wist ik niet en zij stond bij mij ingeschreven, dus paniek alom. Schiphol gebeld, die meldde dat ik een 'ernstig probleem' had. Een nooddocument zou alleen worden afgegeven bij een zeer dringende reden, en vakantie viel daar hoegenaamd niet onder. Slecht geslapen en de volgende ochtend zo vroeg mogelijk naar het Stadsdeelkantoor voor een spoedaanvraag. Allersnelst zou 24 uur zijn, dus evenzogoed te laat. Maar een zeer vriendelijk en behulpzame dame ( ik heb ze daar absoluut anders meegemaakt! ) maakte de aanvraag in orde, samen met allerlei andere papieren, zoals uitreksel en aantekening van alleenstaand ouderschap en gaf dat in een verzegelde envelop mee. Hiermee zou ik me bij de marechaussee moeten melden op Schiphol, in de hoop op toch een noodpaspoort. Halsoverkop vertrokken we naar Schiphol, niet wetende hoelang zo'n aanvraag zou duren, met in ons achterhoofd de gedachte dat we net zo goed onverrichter zake terug zouden kunnen zijn die middag. Maar de goden waren ons goed gezind. Een eveneens zeer vriendelijke dame, I. Smit, gaf ons bij de marechaussee een noodpaspoort en daar bleek ook dat ik niet de enige was die niet op de hoogte was van deze regel: er stonden meerdere gezinnen, die zelfs al binnen een uur zouden vliegen, en van deze stommeriken was ik dus weer het best voorbereid met mijn verzegelde envelop. Nog geen kwartier later overhandigde ze me het noodpaspoort en viel de loden last van me af. We zouden gaan!
In Londen volgde de tussenstop, waar we een memorabele pizza aten, die er tijdens de vlucht van Londen naar NY helemaal weer uit kwam, en hoe! Ik heb zes zakjes volgespuugd, in m'n broek gepiest en voelde me doodongelukkig. Vanaf hier kon het alleen maar beter gaan...jammer dat je in zo'n vliegtuig geen kant op kunt. Had ook vreselijk medelijden met mijn buurvrouw, een aardige Belgische, die vreselijk last moet hebben gehad van de stank die ik verspreidde. En als je dan denkt: 'Zijn we er bijna?' en het blijkt nog 3 uur te duren, dan is dat wel pittig. Maar goed, er kwam een einde aan de ellende en op JFK namen we een taxi naar ons hotel. Een ware dodemansrit, waar ik, raar genoeg, van op knapte, maar waar Enne weer heel ongelukkig van werd....
En zo kwamen rond 23.00 aan bij hotel Alexander.
Onder de douche gesprongen, schoon het bed in en de volgende dag waren we klaar voor de stad: Shoppen met Sterre bij Macy's, ongelooflijk groot en met nog heel ouderwetse, mooie houten roltrappen.
Vrijdag een toeristische dag met een boottocht met de Circle Line rondom Manhattan: uiteraard het Vrijheidsbeeld
en de tijdelijke kunstprojekten, watervallen in de Hudson River. Verder natuurlijk de prachtige skyline, ondanks de ontbrekende torens van WTC. Veel verhalen over Nine-Eleven bij de toeristische attracties- indrukwekkend om het te zien en je voor te stellen, nu je er zo dichtbij staat. Dat nog zoveel wél overeind gebleven is, mag ook een wonder heten...
Zaterdag nog met een bus langs alle bezienswaardigheden en een wandeling in Central Park. Het was erg warm en niet meer zo vochtig als de vorige 2 dagen. Veel gelopen, veel gezien. Afwisselend maaltijdsalade's uit de supermarkt en Wraps bij een Joods restaurant gegeten. Hotel was eenvoudig, maar goed genoeg. Upper Westside, W 94 St. Metro was vlakbij, dus we waren zo waar we wezen wilden... Zeer aardige, behulpzame mensen achter de balie, dus top genoeg voor ons.
Zondagochtend vroeg weer naar JFK, voor de vlucht naar Nashville. Kregen we geen seats, het vliegtuig was overbooked. Dus 2,5 uur later vertrek, maar wel een check van Delta met $600,- rijker. Zo snel verdien ik het zelfs bij het Parool niet :-)
In Nashville een auto gehuurd en direct door naar Monticello, KY, waar Pat en Barry een prachtig huis hebben gebouwd aan Lake View Drive, zeer afgelegen & buiten het stadje, maar met een werkelijk fabuleus uitzicht.
En een indruk van het huis op de berg:
We hebben het daar heerlijk gehad, veel met de boot op het meer, Enne en Sterre op de waterski's, dagjes uit, een lekker lui leven dus met veel fun & sun. Op 4 juli naar het park, waar echte tractor pulling races gehouden werden. Oorverdovende herrie, maar wel gaaf om eens van heel dichtbij mee te maken. Echte amerikaanse rauwdauwers, dat was wel duidelijk. Wel jammer dat dit gebied van Kentucky droogligt v.w.b. alcohol. Het is verboden alcohol te verkopen, dus alleen in huiselijke kring is er iets, dat dan gekocht moet worden in Lexington, 70 mile verderop. Maar ook wel goed, even geen wijn. Gewoon op tijd naar bed en fris en vrolijk er weer uit!!
Hier Sterre op de ski's:
En Enne natuurlijk ook:
Op woensdagochtend terug per auto naar Nashville. Vreselijke slag- en stortregen. Moest tot twee keer toe stoppen omdat ik werkelijk niets meer zag. Maar na een uurtje of 3 doemde Nashville weer op en na wat zoeken vonden we ons motel, dat overigens slechts $50,- per nacht was voor ons drietjes. Daarna serieus shoppen in Opry Mills Mall en de volgende dag een tocht door de stad. Vriendelijk, kleinschalig en inderdaad zeer veel cafés met live-muziek. Niet voor niets Music City USA. Jammer dat we er niet in konden ( kinderen onder 21 geen toegang! ) maar toch heel leuk om de sfeer te hebben geproefd.
...en stapelverliefd geworden op een paar rode westernlaarzen van struisvogelleer. Gepast en ze zaten heerlijk. Maar ja, zelfs met deze dollarkoers waren ze nog een beetje té duur. Ben vast en zeker in een vorig leven cowboy geweest! Droom er nog wel van, dus wie weet, ooit terug naar Trail West op Broadstreet in Nashville...
En toen vrijdag weer terug. Een lange, lange reis, met veel hangen en wachten op vliegvelden. 2 uur op de startbaan van JFK, aansluiting in Londen gemist- je weet wel, dat soort ellende. Maar zeer voldaan & veilig weer thuis, met weer een enorme ervaring rijker. Wat is reizen toch goed!!
