Veertig

Proost! Op het leven!


Pa z'n voordracht...over hoe het begon tot aan hier..



Lekker in de serre



Het was echt super gezellig! Heerlijk gegeten in het Markerhuisje. Wat een leuk plekje.. Zeer tevreden. Lof aan Max en Isabel (en Coco natuurlijk..)

Zo verwend, en zo luxe om niet te hoeven serveren op je eigen feestje, niet te slepen met boodschappen, kortom: tijd om met veel meer mensen te praten dan normaal. En bovenal: toegezongen door de buren - en hoe!

Het Lampenistenkoortje (Jan, Anneke, Bert, Kyra, Tina, Margriet, Monique en Anne op keyboard)

Gegeten, gedronken, gedanst (een beetje te weinig, maar toch...) en vooral lekker gekletst en hard gelachen.

Truusje I.M.

Dinsdag op de mat een rouwkaart. Voordat ik 'm had opengemaakt wist ik: Truusje. Vorige week heb ik heel sterk aan haar gedacht, en gelukkig had ik 2 weken geleden, toen de bosanemonen weer bloeiden in het Flevopark, nog een kaart gestuurd. Bosanemoontjes waren een regelmatig terugkerend iets tussen ons, naar aanleiding van een gedenkwaardige wandeling die we maakten in Hoog Keppel, in april 1984. Ik was een bakvis van net geen 15- en ze nam me mee wandelen, om terug te komen op een brief die ik haar had geschreven.(voor niet-ingewijden: ze was mijn lerares Frans in de brugklas, en al in oktober '82 had ik de euvele moed haar een brief te schrijven met de mededeling dat ik kriebels in mijn buik kreeg wanneer ik haar zag..)

Citaat uit mijn dagboek van 10 april 1984:
" Ze stelde best moeilijke vragen waar ik zelf nauwelijks bewust over had nagedacht en telkens citeerde ze daarbij een zin die ik had geschreven. (Wat droom je? Wat schrijf je in je dagboek? Waar gaan jouw gedichten over?)Dus het kwam wel allemaal van mij. Vooral de vraag wat ik van haar verwachtte was heel moeilijk, omdat ik daar nog nooit over heb nagedacht. Uiteindelijk kwam het op een arm om m'n schouder als ik die nodig heb, en gewoon een vriendschapsband. Ze kon mij niets meer geven dan een vriendschapsband en een luisterend oor ten alle tijde. Maar meer zal ik ook wel niet hebben verwacht. Ze moest me wel teleurstellen als ik dacht dat zij het in zich had om van vrouwen te houden. Maar dat zal ik haar nooit toegeschreven hebben. Ik denk dat ik het zelf niet eens ben (lesbisch). Hoewel..."

Kortom: ze was heel belangrijk voor me, en maar liefst 15 dagboeken zijn aan haar opgedragen- daterend tussen 1982 en 1987. We hebben altijd een band gehouden, die, toen ik ouder werd, resulteerde in correspondentie - meestal rond de feestdagen en onze verjaardagen.

In 1989 heb ik nog een gedichtbundel uitgegeven in eigen beheer, die ik ook aan haar heb opgedragen. Daarin niet het gedicht dat ik maakte n.a.v. onze wandeling:

Het licht valt precies
Tussen de knoestige takken door
Op dat wiegende bloempje
Jouw onsterfelijke bosanemoon

De zon laat zich zo
Van een van haar beste kanten zien
Als zij met haar warme,
Eeuwige stralen
De aarde bedekt
Net dat stukje aarde met
Jouw onsterfelijke bosanemoon.

Het is toch wel bijzonder dat haar begrafenis plaats heeft op de dag dat ik 40 word. Een reden temeer om 's avonds vooral feest te vieren:

Le Chayim !!(op het leven!)

Uit haar laatste brief, 12 januari 2009:

PS 1 Ja, soms ook best nieuwsgierig hoe het DAAR (hiernamaals) zal zijn- als er een DAAR is?! In elk geval: na dit aardse vast nog iets anders; maar "totaliter aliter" of "een eindeloos, grenzeloos bewustzijn"...wie zal het zeggen........

PS2 Speed-dating?? Is dat nou leuk, is dat wel wat voor jou? Speed, snel, niet diepgaand, vlug...doe voorzichtig, bescherm jezelf...graaf wat dieper, dat past bij je.

Met het mes op tafel

Vanochtend om 10.00 in Hilversum de selectie voor deze immens leuke quiz - al was het alleen maar voor Joost Prinsen zelf! 90 vragen kregen we (40 aspirant kandidaten) op ons afgevuurd in een straf tempo- gelukkig hoorde ik bij de 18 mensen die 'door' waren. En dat terwijl er nog zoveel was dat ik niet wist: De hoofdstad van Paraguay, de naam van de rivier die Vietnam van Laos scheidt, de naam van de enorme rots in midden Australië, de eerste premier van de CDU na WW1, het kwadraat van 21, de naam van het geluid dat bronstige herten maken...om er maar een paar te noemen. Gelukkig (en natuurlijk, want: domineesdochter) wist ik wel de naam van de profeet die de Klaagliederen schreef, de naam van de oma van Ruth, de derde letter van het Griekse alfabet, de naam van het domme vriendje van Sponge Bob (hoe diep kan je zakken??
:-)), de auteur van The Color Purple (natuurlijk!! prachtboek!), de naam van de minister van defensie en de naam van het hemeltje boven een bed of troon...
In het najaar kan ik een oproep voor de daadwerkelijke opnames verwachten- deze zomer komt er eerst een serie met de zwaargewichten, en daar hoorde ik in elk geval niet bij...

Hierbij nog de link naar de finale van vorige week

Nieuwe baan- deel 2

Toen ik woensdag thuis kwam lag er een briefje in de bus van de bloemist. Ik was verbaasd: wie stuurt mij nou bloemen?? Per slot van rekening ben ik nog niet jarig!
Bij de buurvrouw langs: een prachtig boeket van de redactie van het Parool. Echt heel goed! Was blij verrast: felicitatie vanwege mijn nieuwe baan.( stiekem wel jammer dat het toch niet van een geheime aanbidder was...)
Barbara: top! en bedankt :-)

Nieuwe Baan!

Jawel, het heeft even geduurd, maar vanaf 1 mei heb ik een nieuwe baan, als administratief medewerker bij de 1e en 2e Openluchtschool. Gisteren was het tweede gesprek- ik dacht dat het al min of meer rond was, maar er bleken nog steeds meer kandidaten te zijn, dus dat was een kleine tegenvaller. Maar niet getreurd- ik liet me niet gek maken, voelde me op mijn gemak en was vooral mijn eigen zelf, nuchter en opgewekt. Meer kan je niet doen, toch?

Vervolgens ging ik richting Chassékerk, waar de generale repetitie was van de Mattheus in de vertaling van Jan Rot. Voor vanavond en morgenavond was het al helemaal uitverkocht, dus dat was de enige kans. Het was zeker een bijzondere ervaring. Het was nog wel echt repeteren, waardoor het lastiger was meegevoerd en ontroerd te raken en de gesproken verteller vond ik ook wat minder ( ondanks dat het Hans Dagelet was, wat ik een zeer aantrekkelijk type man vind...)



een korte impressie van het prachtige Erbarme Dich in de originele uitvoering


In de pauze zag ik dat er gebeld was door de directeur, ik belde terug, en toen was het alsnog goed nieuws. Heb er zin in, het lijkt een leuke werkomgeving en ben toe aan nieuwe uitdagingen en kansen! ( en zeker ook aan meer geld, 980 euro is nou niet echt ruim voldoende om met z'n drieën van te leven.)

wordt snel vervolgd...